… Normaal zou ik op deze dag en dit tijdstip nog over de Pukkelpop weide aan het slenteren zijn maar iedereen zal het nu wel gehoord, gelezen en gezien hebben… Op de eerste Pukkelpop dag werd het terrein getroffen door een noodweer dat ik mijn hele leven niet meer zal vergeten en op het moment van losbarsten stond ik vanwege een andere muzikale smaak dan mijn vriend in mijn uppie in de overvolle Club tent… In het begin leek het nog ok, want hxe9, ik stond droog maar WTF, wat deden die windvlagen op het terrein en waarom begonnen die mensen om me heen ineens te schreeuwen als ze naar buiten keken? Rustig blijven D, rustig blijven D maar toen ik op het op het hoogtepunt van het noodweer tientallen jongens zag die de hekken aan de zijkant van de tent uit alle macht probeerden tegen te houden omdat die het dreigden te begeven (je zag de paniek in de ogen van die knullen want het was zwaar omdat de wind en de regen maar bleven beuken tegen dat tentzeil aan) en er paniek uitbrak had ik het ook niet meer… Toen er eenmaal scheuren in het zeil gemaakt waren en het water een uitgang kon vinden, was de druk er iets vanaf en werd het rustiger… Ook buiten! Op dat moment zag ik gelukkig ook een aantal vrienden (thanks Helen, Marco, Erik en Lisa!) en werden we verzocht de tent te verlaten. Eenmaal buiten bleek dat het terrein in een chaos was veranderd maar ik was zxf3 blij toen ik na een minuutje of 10 mijn vriend zag aankomen… Toen we eenmaal met alle vrienden herenigd waren kon ik alleen maar opgelucht zijn dat we er nog allemaal waren. Het had veel erger kunnen zijn…

Soms denk ik weleens dat ik het me verbeeld heb en dat het allemaal niet zo erg was maar als ik dan terugdenk aan al die jongens die tegen die hekken stonden te duwen, de paniek in hun ogen en de ontreddering bij iedereen na afloop, dan besef ik weer dat het echt was En daar hoef ik de beelden niet eens voor terug te zien… Ik wens de familie en vrienden van de mensen die niet zo gelukkig waren als ik heel veel sterkte toe!

Dank trouwens aan iedereen die via telefoon, sms, facebook, twitter en in real life heeft meegeleefd. En dank aan de mensen die ondanks dat het telefoon/internetverkeer plat lag, de moeite hebben gedaan om, zodra ze iets van me hoorden, op internet te melden dat ik ok was. De kracht van Sociale Media noemen ze dat geloof ik…

Om toch muzikaal te eindigen, Wolf People (de band die een uur voordat de hel losbrak speelde in de later ingestorte Chateau) bleek, van de vier bandjes die ik gezien heb op donderdag, de winnaar. Voor het waard is… Kom er maar in heren!

NB: Het was niet de bedoeling er een lange blogpost over te schrijven maar op een of andere manier was het fijn om het op te schrijven.

Na acht bandjes en een weersvoorspelling is het tijd voor het laatste Pukkelpop voorpretblog!
Het ticket plus de eet- en drinkbonnetjes zijn geprint, het hotel is voor twee nachten geboekt (want yeeehaaa, we gaan voor de luxe variant dit jaar), de tas is gepakt inclusief regenjasje xe9n de zonnebrandcrxe8me (want pfeh, het wordt warm, eindelijk…). En ik heb weer enorm veel zin om op dat grote grasveld in Hasselt drie dagen van hot naar her te sjouwen om zoveel mogelijk leuke muziekjes te horen en te ontdekken. En let’s not forget, het weerzien met vrienden en bekenden en bij te kletsen onder het genot van een hapje en een drankje is op die festivalwei in Hasselt ook altijd erg plezant.

Hxe9 ho, let’s go!

Daar kan ik mee leven

Het was logisch geweest als in dit achtste Pukkelpop voorpret blogje een van mijn favoriete bandjes Kasabian centraal had gestaan. Maar omdat ik Kasabian al zo vaak heb gezien kies ik toch voor Noah and the Whale. Geen idee of ik deze indie folk / indie rock lang kan aanhoren (de zanger heeft een nogal typisch stemgeluid) maar de laatste twee singles van deze (wederom Engelse) band brul ik altijd keihard mee als ze voorbij komen op Studio Brussel en dat betreft dan vooral voor ‘L.I.F.E.G.O.E.S.O.N’.

Maar potdimme, alweer eentje voor de donderdag in de Marquee, dat wordt een goedgevulde dag!

Het Londense bandje S.C.U.M. moet je vooral niet verwarren met naamgenoot Scum want laatstgenoemde maakt metal en eerstgenoemde is volgens Wikipedia een post-punk bandje en dat is toch echt meer mijn stijl. Als de rest van het repertoire net zo leuk is als ‘Amber Hands’ ben ik een tevreden mens in de Club op vrijdag. Het is dan ook meteen een van de weinige bands die ik op vrijdag aangekruist heb, jammer eigenlijk dat ze al vroeg in de middag spelen maar je kunt niet alles hebben, zelfs op Pukkelpop niet.

De tijd begint te dringen dus sneller als verwacht een nieuw Pukkelpop voorpret blogje. Het Britse bandje Wolf People maakt psychedelische rock en klinkt alsof ze zo uit de jaren 60/70 zijn weggelopen. Retro @ the Chateau op (alweer) de Pukkelpop donderdag, count me in boys!

Huh? Hoe kan het dat ik de afgelopen jaren de lekkere dansbare alternatieve funky muziek van het Engelse bandje Friendly Fires gemist heb? Wat een geluk dat er ‘Pukkelpop voorpret ceedeetjes’ van Indindo bestaan! Nu gaat er, zeker weten, gedanst worden in de Club op donderdag 18 augustus. Voetjes van de vloer!

In tig jaar Pukkelpop heb ik al veel bandjes de revue zien passeren, de een inmiddels bekender dan de ander maar het is altijd weer leuk om terug te blikken (weet je nog, The Killers in de Club…).
Anyway, WU LYF (World Unite – Lucifer Youth Foundation) is een bandje waarvan ik geen idee heb of ze ooit bekend gaan worden maar You Tube overtuigde me ervan dat ik ze moet gaan zien op de Pukkelpop vrijdag in de Chateau dus dat doen we dan maar want zeg nou zelf, een bandje waarop de woorden: experiment, indie xe9n psyche van toepassing zijn, dat moet wel iets bijzonders zijn.

Ah, daar is weer een oude bekende, Miles Kane. Een paar jaar geleden zag ik hem ergens rond middernacht in de Club met zijn oude band The Rascals maar meneer (nou ja, zeg maar jochie met 1986 als geboortejaar) is na het Last Shadows Puppets avontuur met poolaapje Alex Turner solo gegaan en dat doet hij niet onverdienstelijk.
Zijn debuutcd mag dan niet altijd even sterk klinken (lees: er staan een aantal saaie nummers op) maar ik verheug me op het weerzien met Miles en zijn indie/britrock met sixties invloeden (copyright: Wikipedia ism Indindo).