Mijn eerste live kennismaking met het Engelse Porcupine Tree dateert pas van 1,5 jaar geleden. De band stond op Pinkpop en nadat ik veel over ze gelezen had (maar nog nooit iets van ze gehoord had) besloot ik om voorafgaand aan het festival toch maar eens naar Fear of a Blank Planet te gaan luisteren, de cd die toen al bijna een jaar uit was. Wow, ik was meteen verkocht en het Pinkpop optreden kwam zelfs in mijn concert jaarlijst van 2008.

Nog steeds is Fear of a Blank Planet een van mijn meest gedraaide cd’s, ik vind het vooral heerlijke iPod muziek  ik ‘s avonds in bed lig. Heerlijke langdradige, dromerige nummers die in elkaar over vloeien en die hun oorsprong hebben in het progrock genre maar waar toch ook wel iets van metal in terug te horen is. Hun wiki pagina spreekt trouwens ook nog van: Psychedelic rock en progressive metal. De kenners weten dan genoeg, toch?
De band bestaat overigens al vanaf 1987 (ja, dit keer was ik een beetje laat met ontdekken, ik geef het toe…) en zonder de andere bandleden tekort te doen is het overduidelijk dat alles draait om zanger/gitarist/songschrijver Steven Wilson, ook bekend van veel solowerk en een groot aantal andere bands.

In Brussel werd gisteravond afgetrapt met het integraal spelen van hun laatste cd, The Incident. Het geluid was loeihard maar gelukkig wel zuiver en Steven Wilson was uitermate goed bij stem, heerlijk krachtig ook.  Dat werd 55 minuten lang genieten, kijken naar prachtige filmpjes, zien hoe meneer Wilson weer een nieuwe gitaar kreeg omgehangen, af en toe wegdromen bij de rustige stukken en wakker geschud worden bij de ‘heavy’ stukjes. En dat laatste is nu precies wat me zo aantrekt in de band, hun songs zijn op het ene moment dromerig om een seconde later weer vrij heftig te klinken en toch klinkt het allemaal als Porcupine Tree.

Na de pauze werden voornamelijk oude nummers gespeeld. Ik hoopte, eerlijk gezegd, op nummers van Fear of a Blank Planet maar daarvan werd alleen een ingekorte versie van Anesthetize (zoiets als dit dus) gespeeld. Maar van een teleurgesteld gevoel na het twee uur durende concert was geen sprake. De gespeelde nummers deden me beseffen dat ik heel snel het oudere werk van Porcupine Tree moet gaan (her)beluisteren, te beginnen met In Absenstia uit 2002 om zo richting het hele oude werk te surfen.

Foto’s zijn er niet, er was een streng ‘you are not allowed to take photo’s’ beleid en geloof het of niet, daar hield iedereen zich aan. Meer Porcupine Tree kun je beluisteren via My Space.

Het filmpje van Time Flies boven deze blogpost is geregisseerd door Lasse Hoile en afkomstig van Porcupine Tree’s laatste cd. Pink Floyd liefhebbers raad ik aan om de volledige song te beluisteren want op de cd gaat dit nummer nog een dikke zes minuten verder inclusief Floydiaans gitaarwerk.