Hm tja, waar zal ik eens beginnen met een verslagje over mijn tweede marathon gelopen in mijn favoriete stad Londen? Dat het een fantastische ‘once in a lifetime’ ervaring is geweest maar dat het even heeft geduurd voordat dit kwartje viel…
Het begon allemaal op vrijdag met het ophalen van mijn startnummer op de mega grote marathon expo. Alles was super geregeld met een speciale balie voor ‘overseas runners’ waar ik heel vriendelijk en behulpzaam te woord werd gestaan. Op de expo zelf heb ik me ingehouden en ondanks dat er heel veel leuke en mooie dingen te koop waren heb ik het gehouden bij het officiële groene London Marathon 2011 Adidas shirt én een potje vaseline met London Marathon 2011 logo op de deksel 
Zondagochtend liep de wekker al om 6 uur af, vroeg! En nerveus dat ik was. Gelukkig duurde het nog een paar uur voor de start en dankzij een vlekkeloze reis met bus, tube én trein (alle drie overvol) kwam ik een uur voor de start aan op Blackheath. Reizen was op vertooon van je startnummer trouwens gratis!
De London Marathon kent drie startpunten en alle hardlopers komen na een aantal kilometer bij elkaar op de route. De start @ Blackheath was net een festival inclusief groot grasveld, standjes met eten en drinken en héél veel toiletten. Een bijzonder gezicht waren de grote vrachtwagens waar je voor de start je tas moest inleveren. Deze vrachtwagens rijden na de start naar de finish en daar krijg je je tas weer terug op vertoon van je startnummer. Mooi, al die rode tasjes op een rij.
Met meer dan 35.000 hardlopers dacht ik dat het wel even zou duren voordat ik de startlijn zou passeren maar tot mijn verbazing duurde dit welgeteld acht minuten, ongelooflijk! De eerste kilometers heb ik mijn ogen uitgekeken, toeschouwers rijen dik langs de kant (en dat om 10.00 u. ‘s ochtends), zoveel hardlopers om me heen, de een nog gekker uitgedost dan de ander. Ik viel met roze Pink Ribbon pakje, witte pet en kekke zonnebril niet op
Omdat ik niet echt een doel had wat betreft tijd heb ik me niet zoveel bezig gehouden met kilometertijden al piepte Garmin wel elke kilometer. Handig want in Londen staat alles in mijlen aangegeven plus elk 5 kilometer punt.
Het begon, ondanks dat de start om 9.45 u. was, al snel warm te worden, niet zo mijn ding. Ik heb me daarom gedwongen om bij elk waterpunt (en die waren er elke mijl, dus om de 1.6 kilometer) te drinken. En toch maar een toiletstop, rond het 19 km punt, dat zegt genoeg… En die toeschouwers bleven maar schreeuwen, klappen en juichen, zo mooi. Ook op Woolwich Road, bekend terrein voor mij (en voor de kenners van SE7, Charlton Athletic area) na circa 8 kilometer stond het 5/6 rijen dik.
Na circa 14 kilometer spotte ik vriend Barry die me voorzag van AA drank en een banaan. Op dat moment voelde ik me prima en had ik nog alle hoop op finishen binnen de 4,5 uur. Na een korte stop van ongeveer 2 minuten hobbelde ik verder met de wetenschap dat ik op het 28 kilometer punt Barry weer zou zien net als Saskia. Laatstegenoemde zou ook cola voor me meenemen, mjammie.
Net na mijn toiletstop kwam de Tower Bridge in zicht, zo rond het 20 kilometer punt. En ja, het was waar, lopen door een haag van mensen over deze oh zo bekende brug zorgde voor kippenvel ondanks het warme weer. Hoogtepunt! Na de Tower Bridge boog de route af naar rechts en dat zorgde ervoor dat je de hele snelle lopers in tegenovergestelde richting zag aankomen, leuk. Langzaam begon ik me wel wat zorgen te maken over de zon die maar bleef branden. Ik had me weliswaar ingesmeerd maar mijn armen begonnen rood te worden… Niet aan denken, gewoon doorhobbelen en dat lukte.
Bij het 28 kilometer punt spotte ik Saskia en Barry en heb ik ongeveer 5 minuten gepauzeerd. De cola smaakte heerlijk Op dat moment wist ik dat ik die medaille ging pakken (finishen binnen de 6 uur moest zelfs met wandelen nog gaan lukken) en misschien was dat ook wel de reden dat het daarna allemaal niet meer zo soepeltjes liep. Ik begon moe te worden, het vele water drinken kwam me langzaam de oren uit en ik besloot om door te hobbelen tot 35 kilometer en daar even te gaan wandelen. Zo kon ik het laatste stuk in twee hakken.
Maar bij 35 begon de ellende… Mijn benen wilden niet meer dus de wandelminuutjes werden langer al probeerde ik tussendoor nog wat te lopen. Genieten lukte niet meer echt en om me heen begonnen er veel lopers om te vallen van de kramp of van de warmte. Jakkie, het blijft een eng gezicht, hardlopers die langs de kant liggen en overduidelijk niet lekker zijn…
Toen ik ook nog eens hoofdpijn voelde opkomen (zonnesteek? mijn schouders maar vooral mijn schouderbladen waren inmiddels zo rood als een kreeft) besloot ik dat ik gezond en wel de finish zou gaan halen al betekende dat veel wandelen. De laatste drie kilometer heb ik weer bewust genoten van de omgeving en de laatste mijl (1.6 kilometer) heb ik zelfs gelopen, jaja Uiteindelijk bereikte ik de finish na 4:53:39 en was die felbegeerde medaille van mij!
Ondanks de waardeloze tijd ben ik trots op het feit dat ik de finish gehaald heb en dat ik samen met Petra en Jacqueline meer dan € 2000 heb opgehaald voor Pink Ribbon. Nogmaals dank aan alle donateurs en aan mijn mede Pink Power Pearls voor het steunen van deze actie!
Sowieso een dankjewel voor iedereen die me in de afgelopen maanden heeft voorzien van advies, me succes heeft gewenst, met me mee heeft geleefd en met me mee heeft getraind. Enne, Saskia, dank voor je heerlijke cola.
Last but nog least, een dikke kus voor Barry die me steunde als ik het moeilijk had, die mijn gezeur heeft doorstaan en me wist te motiveren op momenten dat ik geen zin had om te gaan trainen X
De London Marathon was een fantastische belevenis die ik, ondanks alles wat er ik ervoor heb moeten doen (en heb moeten laten!), nooit had willen missen. Je wordt gedragen door het publiek dat echt overal staat en de verzorging onderweg was top. Er was voldoende water, sportdrank en gelletjes te krijgen en de organisatie stond als een huis. Alles was tot in de puntjes geregeld. Zelfs bij een bult in het wegdek stonden ‘marshals’ met een bord (hump!) in de hand te schreeuwen dat je moest opletten.
Als je ooit de kans krijgt om er te lopen zeker doen. Ofwel door de ‘overseas ballot’ ofwel via een commerciële organisatie (maar dan betaal je wel het drievoudige voor je startnummer).
Voor mij was het zoals eerder gezegd ‘once in a lifetime’ want het moet wel heel gek gaan wil ik ooit nog eens een marathon lopen… But who knows…
NB: Mijn tijd is trouwens relatief. Garmin is twee keer uitgevallen tijdens het lopen in een tunnel en ondanks dat heb ik meer dan 43 kilometer gelopen. Overduidelijk een gevalletje ‘niet de ideale lijn gevolgd’
